Seu s'incentru de s'eternidadi,
seu sa prenda ki alluxèntat birdis 
de luxi imboddicada in su suçi biatzu.

Seu pruini de brèminis e nidesa 
ki si nci stikit in virtudis allenas,
seu su bisu 'e sa morti,
una luxi a intru 'e noti ki su mari nc'ingurtit;
seu pinna in su scurigadroxu de s'arèticu,
seu caminada in sa noti ki intendint is cugurras 
pascendi in is caminadroxus grogus,
in is tzacaduras de is murus,
in is furrungonis de cicas studas,
ànimas studas,
cuilis de topis,
arrosas de ladàmini.

Seu sa coga ki at agatau su brebu cun sa pèrtia 'e su nudda,
murigada de fàulas,
sorti ki adelàntat,
s'àlidu est sa vida mia:
cuaddudu,
ausenti,
estremau e disamparau,
mi nc'ìntrat a intru,
d'intendu in sa carri mia dilicada e moddi,
una cosa sceti cun s'eternidadi.

Bideas ke fromigas, de makìmini pistadas e sànguni, 
prexu?
Nci podit essi in mesu de is arrigas de is lampus, un acinnu, 
un'abòxinu lèbiu e cautelosu. Ndi du at prexu ?

Insaras deu arraspundu:
seu sa stima
s'identidadi pèrdia e torrada a agatai,
sa scarescidura 'e s'ànima ki nisçunus scit,
nisçunus connoscit e timit, 
ca est cumenti a unu portu 
innui sbàrcant ànjulus cun alas obertas, 
alluinaus de luxi e làgrimas ki sparessint in su nudda estremau,
e deu de issus seu prena,
spaçu e miru sa farinalla,
scriu a donnya logu e arribu a su bùidu.

Ganas annapadas funti de barrancu a sa liscinada 
de s'arrisu e de s'espressada.

Pranu aresti, pensamentus argus, spinas de carri, bèstia fuendi,
bisu in su bisu, su logu si prenit, sa tesinanta kistiònat, 
sa mirada e su stranjamentu a innui nisçunus podit intrai, 
is manus mias de duenda e una menti bagamunda sceti: 
seu deu sa poesia.